Epicuro

"Haec, inquit, ego non multis, sed tibi; satis enim magnum alter alteri theatrum sumus. "
Epicuro

"Ciegos que viendo, no ven."
José Saramago

Crónicas, escenas y reflexiones sobre el mundo y lo que veo.

junio 01, 2026

Nosotros

 

Lo que queda de lo nuestro son brasas dispersas: siguen tibias, aunque nadie se acerque a soplarlas. Resisten por cortesía o terquedad. Cada uno anda ocupado custodiando las propias con la devoción moderna por llegar apenas a uno mismo.

No es la distancia. La distancia nunca pudo con nosotros. Es el silencio. Ese que no es olvido, pero lo imita bien. Ese que habla sin palabras, que se instala como si siempre hubiera vivido aquí. Uno finge entender, para no incomodar: la vida pesa, la voz se encoge, la voluntad se vuelve tímida. Llamamos madurez a la ausencia.

Y está lo propio: el silencio en el que me escondo esperando que me llamen, como si fuera cosa ajena y no la artesanía que uno va tallando a diario. Reclamo compañía mientras cierro la puerta por dentro, y me concedo la comodidad de no anotarlo. Qué hábil es declararse abandonado después de levantar el puente.

Toda amistad —vieja, nueva, rota o remendada— necesita un gesto: un “aquí sigo”, un soplo capaz de avivar la brasa. Llamamos amistad a la persistencia de una huella que se niega a borrarse, incluso cuando hacemos poco por merecerla.

Lo que no se nombra se apaga. Extrañamos lo mismo que dejamos morir en voz baja. Como si el afecto pudiera sobrevivir a punta de intención.

Si no aparece es porque no quiere, es el argumento que sustenta toda contención.




No hay comentarios.: